طلوعی از مغرب

ما در  روزگار بدی زندگی میکنیم

بد ،  نه به این خاطر که لایه اوزون پاره شده

بد ، نه به این خاطر که جوان ها بی حیا شدند

بد ، نه به این خاطر که در صد اعتیاد بالا رفته

بد ، نه به خاطر نظام حاکم بر جامعه

بد ، نه بخاطر اینهمه جنگ و بی عدالتی

بد ، نه به خاطر فاصله ی طبقاتی هنگفت

بد ؛ نه به خاطر مشکل جهانی غذا

بد ، نه به خاطر کمبود عاطفه و عشق و ایمان

بد ، نه به خاطر زندانیهای سیاسی

بد ، نه به خاطر تحریمهای اقتصادی

بد ، نه بخاطر آلودگی هوا و مشکلات زیست محیطی  

بد ، نه بخاطر تورم و رکود و اختناق

بد ، نه بخاطر ذلت و حقارتی که می کشیم

بد ، نه بخاطر همه ی آن چیزهایی که از صبح تا شب لجمان را در می آورند

ما در روزگار بدی زندگی میکنیم

بد ، بخاطر اینکه آرمانگرایی ها مون رنگ باخته

بد ، فقط بخاطر اینهمه بی تفاوتی ...

ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس                 چه سفرها كرده ایم، چه سفرها كرده ایم

ما برای بوسیدن خاك سر قله ها                    چه خطرها كرده ایم، چه خطرها كرده ایم

ما برای آنكه ایران        گوهری تابان شود         خون دلها خورده ایم

                                                               خون دلها خورده ایم

ما برای آنكه ایران         خانه خوبان شود          رنج دوران برده ایم

                                                                رنج دوران برده ایم

ما برای بوئیدن بوی گل نسترن                       چه سفرها كرده ایم، چه سفرها كرده ایم

ما برای نوشیدن شورابه های كویر                  چه خطرها كرده ایم، چه خطرها كرده ایم

         ما برای خواندن این قصه عشق به خاك            خون دلها خورده ایم

                                                                        خون دلها خورده ایم

         ما برای جاودانه ماندن این عشق پاك               رنج دوران برده ایم

                                                                         رنج دوران برده ایم

این سروده نادر ابراهیم  را با صدای محمد نوری ازاینجابشنوید

هر آشنایی تازه اندوهی تازه است

مگذارید که نام شما را بدانند و به نام بخوانندتان

هر سلام سر آغاز دردناک یک خداحافظی است

تو به من گفتی : بگریزیم ، بگریزیم ، دهشت انگیز است

من گفتم : شفا اینجاست . دیگر چیزی به طلوع نمانده است .

تو به من گفتی : طلوع ، چیزی به جز قبول تعلق داشتن به یک گوشه ی زمین خدا نیست .

من گفتم : شفا ، در تعلق داشتن است .

تو فریاد زدی : نگاه کن ! در چشمان شیشه یی شان

دیگر هیچ اثری از دوست داشتن نیست .

و من به آرامی جواب دادم :

اینها روی چشم های مهربان تاریخی شان

شیشه کشیده اند ، باور کن !

باورم نیست اما

 تو رفتی

گفته بودی می مانی !

ومن دلگرم از این باور

با تو آشنا شدم و اندوه را پذیرا

اندوهی آمیخته با اضطراب جاویدان

رفتن یا ماندنت ...

اندوهی پر از وحشت از روز وداع !

و چون تو گفته بودی میدانستم که آن روز خواهد آمد  

گفته بودی که اینها روی چشم های مهربان شان شیشه کشیده اند

اما من باورم نیست

مهربانی را در اینها

رفتنت را در خبرها گفتند

و در چشمهای شیشه ایشان اندوهی نبود

حتی در عمق نگاه شیشه ایشان نشانی از نم نبود

( و شاید این تنها دروغی بود که از تو شنیدم )

باورم نیست اما

تو رفتنی

گفته بودی می مانی و

من میدانم که تو هرگز دروغ گفتن نمی دانستی

پس یقینا می مانی !

می مانی و با باورهایت باورهایمان را بارور میکنی ...