طلوعی از مغرب

چه بخوایم چه نخوایم ما ایرانی هستیم

جنگ که میاد همه مردم رو درگیر خودش میکنه ... جنگ که میاد پیر و جوون نمیشناسه ، بزرگ و کوچیک نمیشناسه ، حتی فقیر و غنی هم نمیشناسه ... همه نه به یه اندازه ، اما به هرحال از جنگ سهمی میبرند ... تو کشور ما هم یه روز جنگ شد .و اونروز من یه دختر بچه ده یازده ساله بودم ... عاشق فیلم و تلویزیون و سینما ... جنگ رو تو فیلمها دیده وتجربه کرده بودم . فیلمهای جنگ جهانی اول و دوم ... حمله های آلمانها ... فیلمهای مربوط به جنگهای چین وژاپن ... فیلمهای داستانی ای که تونسته بودن بسیار مقتدرانه جنگ رو با همه خشونتش به یه دختر بچه بشناسونن ... و وقتی اون شب لعنتی صدای پچ پچ بابا و مامان رو شنیدم و از رختخواب بیرون اومدم و اخبار رو دیدم وفهمیدم که ما درگیر جنگ شدیم تا سرحد مرگ ترسیدم !!!!

بعد از اون مثل یه دختر بچه که هیچ ربطی به مناطق جنگی نداره درگیر جنگ بودم ... دعاهای مامان و نذر و نیازش برای تموم شدن جنگ ، تصویر جوونهای محل که یکی یکی میرفت روی حجله های رنگی سر کوچه و خیابون ، اسم خیابونها که عوض میشد ... آدمهایی که میشناختمشون و میدیمشون و باهاشون حرف زده بودم و یه روز میشنیدم که رفتن !!!! حمله های هوایی به تهران ، صدای مشئز کننده مردی که اعلام وضعیت قرمز میکرد ... صدای آژیر ، صدای هواپیما و چندی بعد موشکهای هوایی ، صدای انفجار ، سیل فامیلهایی که از تهران میومدن کرج تا خونه ما پناهنده بشن ، حتی غریبه هایی که میومدن و دم در خونمون ازمون پتو و بالش میخواستن و تا اونجایی که داشتیم بهشون میدادیم ، آدمهایی که به اتوبان تهران کرج پناه آورده بودن ... دوستای جنگزده تو مدرسه ، شنیدن خبر شهادت برادر این همکلاسی یا نامزد اون همکلاسی ، رفت و برگشت پسر همسایه از جبهه ... یه پسر بلند قد و نیمه خوشگل که آش پشت پاشو خوردیم و وقتی برگشت از قدش هیچی نمونده بود ... و از خودش فقط یه توده که سالها روی تخت خونشون خشکید و خانم همسایه که وقتی پسرش میرفت یه زن خیلی جوون بود و چند سال بعد یه پیرزن فرتوت ...

همه اینا و خیلی چیزای دیگه رو همه ما دیدیم و شنیدیم و تجربه کردیم ... تجربه ای که تا لحظه مرگ از یادمون نمیره .... همه ما درگیر جنگ بودیم یکی بیشتر و یکی کمتر ! اما چرا به یکباره این جنگ و تمام لطمات و صدمات و افتخاراتش نصیب یه عده خاص شد ؟! چرا یاد آوریش هم متعلق به همونها شد ؟ چرا وقتی اسم دفاع مقدس میاد اکثریت جامعه پاشون رو عقب میکشن و فقط یه عده میمونن ؟! مقصر اون یه عده بودن یا ما ؟!

شماهارو نمیدونم اما من هنوزم درگیر این جنگ هستم ... خواسته یا ناخواسته ... یه بخشی از ذهنم شده نمیتونم از خودم جداش کنم و آدمهاش وقتی از لایه اونهمه شعار و تبلیغ ( که متاسفانه همیشه به جای تاثیر گذاری روی کل جامعه تاثیر منفی روی ذهن اکثریت داشته !) بیرون میان و عینی میشن ، برام مبدل به قهرمانای دوست داشتنی ای میشن که شباهتی به اون تبلیغ های کریه ندارن !!!!!

همه اینا رو گفتم که برسم به یه شاعری که متاسفانه خودم خیلی خیلی دیر شناختمش ... مردی به نام بهزاد سپهر و اسم مستعار ابوالفضل یا عبدالله سپهر ! شاعری که هرچند به واقعیت شهید نشده اما مرگش مثل شهادت بود و بهش میگن شهید ! شاعری که شعراش انقدر این جنگ رو ملموس و عینی به تصویر کشیده که وقتی شعراش رو با صدای خودش گوش میکنم نمیتونم منقلب نشم ! اینکه از کجا شناختمش و چی شد که درگیرش شدم مهم نیست ... ولی دوست دارم ، اونایی که نمیشناسنش هم خودشون رو یه آزمایشی بکنن ! حتما به این سایت برین و شعراش رو با صدای خودش گوش بدین ... بعد از اونه که دلم میخواد نظراتتون رو بخونم . http://www.aviny.com/Voice/Defae_moghadas/sepehr.aspx

اینم همه اون چیزیه که من از این شاعر میدونم :

اینم یه بخش از یکی از شعرای اونه :

آری : آری زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست

گر بیفروزیش ، شعله اش در هر کران پیداست

ورنه : خاموش است و خاموشی گناه ماست .

دوستان من اغلب ( و بیش از همه عمو جغد مهربونم ) از تحول من حرف میزنن و من تحولی نمیبینم . نه مثبت و نه منفی !!!! تغییر روش و برنامه شاید ! اما تحول نه ! که تحول تغییری بنیادی در اندیشه است و ریشه اندیشه های من همان است که بود .

اما .... بیش از یکسال پیش در لابه لای صفحات وب به وبلاگها برخوردم و از آنجا که همیشه دوست میداشتم که بنویسم ، تصمیم به وبلاگ نویسی گرفتم . در ابتدا قصدم وبلاگی تخصصی در مورد تئاتر و سینما بود ... که به فرجام نرسیده و آتش اشتیاقم خاموش شد . ماهها بعد دوباره به قصدی دیگر وبلاگ نویسی آغاز کردم و از دلمشغولیهای خودم گفتم ، از عشق ، از مسائل اجتماعی از چراها ... گفتم و نوشتم و بحث کردم و آنقدر داغ شدم که دنیای حقیقی ام در لابلای کلمات کامنتهای دوستان گم شد و دلخوشی ام شد وبلاگ و دوستان وبلاگی ام . دوستانی که حداقل آن بخش از وجودشان که در این دنیای مجازی میبینم عینا شبیه رویاهای من از رفاقت و دوستی بود . صبح به عشق دوستان و کامنت خوانی و کامنت گذاری زودتر از خواب بیدار میشدم و کامپیوترم تا آخر شب روشن بود .... کارهای خونه رو دیگه نه به عشق که از روی ناچاری سر هم بندی میکردم و در هر فرصتی خودم رو به دوستانم میرسوندم ... آنقدر در این وادی پیش رفته بودم که دیگه حوصله بچه هام رو هم نداشتم ، ترجیح میدادم سرشون رو به تلویزیون ( که پیشتر برای دیدنش برنامه ریزی داشتیم ) گرم کنند و کاری با من و دوستانم نداشته باشند .... برنامه های زندگی از کفم خارج شد و همه چیز من شد دنیای مجازی . نه مهمانی رفتن را دوست داشتم و نه مهمان داشتن را ... دروغ چرا گاهی دلم میخواست که بچه ها و بابایشان از خانه بیرون بروند تا من ساعات بیشتری را در دنیایی بگذرانم که بیش از دنیای حقیقی دوستش میداشتم ....

ولی من کسی نیستم که به خودم به اندیشه هام و به رفتارهام فکر نکنم ! موضوع اینجاست که من حقیقی هستم ! و مسئولیتهای حقیقی بردوش دارم و باید از این دنیای مجازی استفاده کنم تا زندگی بهتری را در دنیای حقیقی کشف کنم ! بارها تصمیم گرفتم که فاصله ام رو با این دنیای مجازی زیاد و با دنیای حقیقی کمتر کنم اما مثل همه آنها که دوست تر میدارند دل خوشیهاشان پایدارتر باشد هر روز با خودم میگفتم از فردا ... از فردا ... !

سال نو ناخواسته مرا از دنیای مجازی دور و به دنیای حقیقی نزدیکتر کرد . اول پول تلفن ، بعد سوختن مادر بورد کامپیوتر و در انتها بیماری که تاحدی هم زمینگیرم کرد . روزهای اول مثل مرغ سر و بال کنده بودم در هر لحظه ای به دوستانم ، به دنیایی که در آن بودند فکر میکردم ( حتی به همه شما حسودی هم میکردم !!). خودم رو انقدر گم کرده بودم که نمیتونستم سرگرمی دیگه ای برای خودم پیدا کنم . انگار که دنیا بدون کامپیوتر و وبلاگ و کامنت هیچ جذابیت دیگری نمیتوانست داشته باشد .... اما آهسته آهسته ، برنامه ها تغییر کرد ، در بستر افتادن ، حتی منو به بچه هام نزدیکتر کرد ... ساعات بیشتری با آنها بودم . کتاب میخواندیم ، فیلم میدیدیم ، حرف میزدیم ، بازی میکردیم ، بازیهای فکری که شاید ماهها بود میخواستم به بچه ها یاد بدم و فرصتی نبود ... برای خودم هم وقتهایی پیدا شد ، برای مطالعه ، برای نوشتن برای زیستن ....

هرچیزی که توش افراط کنیم بندی میشه به دست و پامون ! هر چیزی ، حتی عشق ! حتی خدا ... حالا که خدا رو شکر برگشتم ... نمیخوام دیگه اون مسیر افراطی رو پیش بگیرم . اگه عشق به دوستام نبود شاید دیگه اصلا برنمیگشتم . اما دوستام و این دنیا رو هنوز از دنیای واقعی بیشتر دوست دارم . اما حقیقت اینه که باید واقع بین بود .... زندگی بیرون از این دنیا جریان واقعی دارد و من حق ندارم خودخواهانه همه چیز را فدای خواسته های خودم کنم ....

تحولی نیست ... تغییری هم نیست ... بهونه هنوز همون بهونه است که بود ... با فرصتی کمتر از سابق و دوستانی بیشتر از سابق !

بقول کوروش آسه میام و آسه میرم ، آرام میام و آرام میرم .... نه اینکه خیال کنید خسته و بی حوصله ام نه !ولی وظایفم روتقسیم کردم .وقتی میام اینجا و میبینم یه دفعه سی تا کامنت دارم ذوق میکنم . کامنتهام رو میخونم اما مثل سابق خودم رو موظف نمیدونم که همون روز به همه اونها جواب بدم .... امروز سه چهار نفر ، فردا سه چهار نفر و پس فردا هم ....به این ترتیب هم دوستامو دارم ، هم دنیای مجازی قشنگم رو دارم ( که کوروش خیلی قشنگ در موردش توضیح داده ) و هم دنیای واقعیم رو ...

اما اینجا لازم هم هست که قبل از هرچیز از تمام دوستایی که کمی دیرتر پاسخشون رو دریافت میکنند معذرت خواهی کنم و این رو بگم که درسته که گاهی پاسخهاشون دیر میشه اما من هنوز از خوندن نوشته ها و کامنتهاشون و از خوندن وبلاگهاشون لذت میبرم . اغلب اوقات همون روز اول به همه وبلاگها سر میزنم و همه مطالب رو به صورت آفلاین میخونم . و بعد فرصت بیشتری میگذارم که در موردشون فکر کنم به هرحال هم خودم و هم دوستان من باید این رو به خاطر بسپاریم که من اول از همه باید زنی باشم در زندگی واقعی . همسر شوهرم و مادر بچه هام ! چیزی که تو یکسال اخیر به سختی توانستم توازنی در اون برقرار کنم ....

پیوست :

1- نینای من گمشده !

2- ویدا وکوروش و داداش محسن و حمید و سعاد و معین وغزلک و پری و فروغ و کویر همیشه سبز و علامت سوال و نوید و امید و مریم و روزبه و آریانو و نیک و امیر معمار و محسن همشهری و مهدی و فرزاد و همه و همه و همه رو فقط دوستان دنیای مجازی ام نمیدونم .... من به دوستی همه شما در این وانفسای انسانیت افتخار میکنم و به خودم میبالم که میتونم شماهارو داشته باشم .

آخر الزمان و مصلح جهانی، موضوعاتی هستند که ادیان و فرهنگ های مختلف، کم و بیش و به صورت های گوناگون ، پیرامون آن سخن رانده و هریک تعریف خاص خود را از آن بیان کرده اند .اغلب ادیان الهی به روز رستاخیز و پیش از آن آمدن منجی اعتقاد دارند .

مهدی ، آدم ،ایلیا ، مسیحا ،یحیی ، زردشت و پسرانش به نام هوشیدر ، هوشیدرماه و سوشیانس ،ژاپودئو ( در فرهنگ بومی پیگمه های سمانگ در مالاکا ) کمووم ( در فرهنگ بومی ، پیگمه های گابونی در منطقه استوایی غرب آفریقا ) تنگیر کایرا خان ( در فرهنگ تاتارهای کوه آلتا در آسیای مرکزی ) کایوتی و رئیس (در فرهنگ سرخ پوستان قبایل سالیش ) ،مایتریا ( در فرهنگ بودائیان ) آمیدا ، بود هیستاوایی بزرگ ( در فرهنگ بوداییان ماهایانا ) کالکی یا جاوادا ( در فرهنگ هندوها ) خضر ( در فرهنگ صوفیان ) ...... همه و همه زمانی ظهور خواهند نمود که انسان هر چه بیشتر از معنویت دست کشیده و جهان از هدفی که جهت آن خلق شده دورتر میگردد.قصد من اینجا گفتن از روز رستاخیز و آخر زمان و اصلا پرداختن به درستی و نادرستی این اعتقاد نیست . بلکه در راستای رسیدن هدف اصلی خودم در مورد اینکه جهان امروز هر چه بیشتر از معنویت دور میشود قصد دارم تعدادی از نشانه های دوران پایان رو بنویسم .بی شباهت هم به روزگار ما نیست !!!!

حضرت عیسی در مورد نشانه های پایان دنیا ( عبارت پایان دنیا د این جا به معنای پایان عمر کرهزمین نیست ، بلکه منظور پایان سلطه غیر انسانی بشر بر روی زمین است .) گفته است :

از جنگ ها خواهید شنید و شایعات جنگ ها ، زیرا ملتی علیه ملتی بر خواهد خاست و مملکتی علیه مملکت دیگر . و نیز خشکسالی خواهد بود . و نیز بیماری های مهلک خواهد بود . و درجاهای متعدد زمین لرزه خواهد بود . دنیایی پر از خشونت . دانش زیاد خواهد شد . ضد مسیح می آید .راهبان لباسهای فاخر پوشیده و کلیساها را آذین میبندند و مردم را به گمراهی میکشانند .

اما در اسلام برخی از این نشانه ها بدینگونه هستند :

از دین نماند مگر اسم او

خود را به اسلام بنامند اما دورترین مردم باشند از وی

آاحکام باطل شود و اسلام رو به ضعف نهد

حلال حرام شود و حرام حلال

از حق نماند مگر اسم او

در اعمال خود ریاکار باشند

میگویند آن چه را که نمیکنند

خشوع برداشته شود تا این که یک آدم خاشع نبینی

یاد خدا و صحبت خدا بر مردم سنگین باشند

از آخرت غافل و به دنیا مشغول گردند .

نماز را برای ریا و نشان دادن به مردم بگزارند

اذان و نماز با اجرت به پا شود

اغنیا برای تنزه و تفرج حج کنند و اوساط برای تجارت و کسب و فقرا برای ریا و گوشزد مردم

مسجدها مانند کنیسه و کلیسا به طلا و نقره زینت شود

مناره ها بلند شود

مسجدها را مجالس طعام وغذا قرار دهند

مساجدشان آباد و دل هاشان خراب از هدایت قرآن را زینت و زیور کنند ( یعنی جلد و کاغذش را )

قرآن را نشناسند مگر به صدای نیک

قرآن را به نیکی بخوانند و به آن ببالند ولی هیچ چیز از آن ندانند .

فقیه ، فقه را برای غیر دین فراگیرد ، مطلوب او ریاست است .

مال و صاحب مال را بزرگ شمارند

فقیر در بین مردم ذلیل و حقیر باشد شراب را حلال شمرند

قمار ظاهر شود

زنا شایع شود

اولاد زنا بسیار شوند

زنان مدح خود را در زنا ببینند

زنان به زنان اکتفا کنند و مردان به مردان

زبان راستگو کم و نایاب باشد

قسم های دروغ به خدا بسیار شود

خون ریزی زیاد شود

آدم کشی بسیار شود

به جور دیانت کند

مردم با کسی هستند که غلبه با اوست

درس باطل به یکدیگر بیاموزند

از خیر بی میلی و بی رغبتی میکنند

بر یکدیگر عطوفت ندارند

قدم های خیر برداشته نشود مگر به وساطت و توصیه اشخاص ، رضای خدا و قصد خدا را منظور نکنند بلکه نظر مردم را جلب کنند

مردان بر مرکب های نیک و سریع سوار شوند و خود را زینت و آرایش کنند مانند زنان .

زنان فاسد شوند

جوانان فاسق شوند

کودکان فاقد حیا و ادب باشند

مردان خود را به جامه زنان زینت کنند

طلاق بسیار شود

قطع رحم ها کنند و صله رحم را منت کنند

پدران و مادران را فحش دهند

مرد پدر خود را سب کند و برادر خود را حسد برد

حال پدر و مادر نزد فرزند از هرکس بدتر باشد .

کوچکان بزرگان را تحقیر کنند

همسایه به همسایه جفا کند

باطن ها خبیث و ظاهرها نیکو از جهت طمع در دنیا

امانت را ضایع کنند

وفا کم شود

پیمان ها نقض شود

مدح و ثنا زیاد شود

حرص بیش از اندازه و حسد آشکار از خود ظاهر کنند و ......

من کاری به دنیا و آخرت کسی ندارم . کاری به آخر زمان هم ندارم ... اما این توصیفات زیبا نیست ! و افسوس که مسیری است که ما پیش گرفتیم!!

پیوست : از دیروز تا حالا صفحه های کامنتهام باز نمیشه ، درست از زمانی که آخرین کامنت رو برای کوروش عزیز گذاشتم و میخواستم بقیه اش رو بنویسم ، نه صفحه کامنتهای کوروش دیگه باز شد ، نه صفحه کامنتهای شکلات ، نه صفحه کامنتهای سعاد و نه صفحه کامنتهای پری و نه حتی مال خودم ....!!!! نمیدونم این درد جدید کامپیوتر منه یا شماها هم دچار این مشکل شدید ؟!به هرحال اگه دیدین کامنت نگذاشتم حمل بر نامهربونی نکنید ... بخصوص تو شکلات نازنین !

پیوست ۲: دیگه واقعا عصبانی هستم ! همین الان تونستم صفحه کامنتهای شکلات رو باز کنم ولی در حین کامنت گذاشتن دوباره موندم پشت درهای بسته . از این جمله The page cannot be found با تمام وجودم متنفرم ! راستی کوروش جان وقتی اومدم برات کامنت بگذارم میتونستم نفر سوم بشم ! الان هم میتونم نفر نهم بشم ! ولی افسوس .... یکی به دادم برسه این دیگه چه دردیه ؟!